Η εικόνα της «ανευθυνότητας των πολιτών»

Πραγματικά μου κάνει εντύπωση ο τρόπος που παρουσιάζεται μία εικόνα, μία γενική εικόνα «ανευθυνότητας των πολιτών» και θεωρώ ότι δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα.



Καταλαβαίνω, ότι τα μέτρα που έχουν παρθεί και οι περισσότεροι  έχουμε συμφωνήσει και τα οποία έχουμε ονομάσει «μένουμε σπίτι» στηρίζονται, στη γνώση που έχουμε για το πώς μεταδίδεται ο ιός.


Μία γνώση, η οποία μας λέει ότι για να κολλήσουμε τον ιό θα πρέπει να βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο με άλλους ανθρώπους, θα πρέπει  να βρισκόμαστε σε κοντινή απόσταση μεταξύ μας, να ακουμπήσουμε σε επιφάνειες οι οποίες έχει ακουμπήσει κάποιος ο οποίος έχει τον ιό,  θα πρέπει να βάλουμε τα χέρια μας στο στόμα, στα μάτια, στο πρόσωπο γενικά.


Επίσης κλείσαμε τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τις εκκλησίες, τα μπαρ, τα εστιατόρια, τα καφέ, τα γήπεδα, τα γυμναστήρια, και εμπορικά κέντρα, έτσι περιορίσαμε τις δυνατότητες των ανθρώπων, και βέβαια δεν βρίσκονται στον ίδιο χώρο πολύ μαζί


Υπάρχουν και οι χώροι δουλειάς. Εκεί εφαρμόζουμε μέτρα τηλεργασίας,  της εκ περιτροπής εργασίας, της αραίωσης στο χώρο εργασίας και λήψης μέτρων προστασίας. Έτσι περιορίζουμε περισσότερο ακόμη τη μετάδοση του ιού.


Παρά τα μέτρα που έχουν παρθεί υπάρχουν πάντα  φόβοι.

Για παράδειγμα υπάρχει φόβος ότι οι άνθρωποι μπορεί να μην πηγαίνουν σε εστιατόρια, σε μπαρ, σε καφετέριες, στην εκκλησία, ή στο γυμναστήριο, αλλά μπορεί να μαζεύονται σε σπίτια ή να πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι, να κάθονται όλοι μαζί στο ύπαιθρο (πράγμα το οποίο δεν είναι κάτ ανάγκη κακό αρκεί να μην κάθονται ο ένας κοντά στον άλλο) οπότε να έχουμε διασπορά.


 Υπάρχει βέβαια και ο φόβος ότι οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να πηγαίνουν από την μία πόλη  στην άλλη, στα χωριά τους, ή στα νησιά, πράγμα το οποίο θα δημιουργήσει τοπικές εστίες και μάλιστα σε μέρη όπως τα νησιά που δεν έχουν τις αναγκαίες υποδομές των υπηρεσιών υγείας.

Βέβαια όπως έχουμε δει και από άλλες χώρες όσο οι άνθρωποι παραμένουν υποχρεωμένοι να εργάζονται, να πηγαίνουν σε χώρους δουλειάς, να χρησιμοποιούν Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, να πρέπει να κάνουν συναλλαγές με τράπεζες, δύσκολα σταματάει πλήρως η διάδοση,

Επίσης, ξέρουμε καλά ότι τα μέτρα αυτά λειτουργούν μειώνοντας τις πιθανότητες  μετάδοσης, έτσι περιορίζεται ο αριθμός της διασποράς, δεν αρρωσταίνουν πολλοί ταυτόχρονα και δεν καταρρέει το σύστημα υγείας.


Μετά από όλα αυτά, τίθεται ένα ερώτημα: Είμαστε τόσο απείθαρχοι εμείς οι Έλληνες;

 Δεν το πιστεύω, πιστεύω όμως ότι πιο πολλοί  έχουμε συμμορφωθεί και έχουμε αποδεχτεί τα μέτρα και την αναγκαιότητα τους.  Τηρούμε τις αποστάσεις στις ουρές, στέλνουμε sms με τις μετακινήσεις μας, Οι πιο πολλοί αποφεύγουν και να διασταυρωθούν με τον γείτονά τους στο δρόμο.


 Υπάρχει ένα άλλο ερώτημα: Υπάρχουν παραβάτες;

Έχουμε παραβάτες όχι όμως σε κλίμακα που θα λέγαμε ότι υπάρχει μία γενικευμένη απειθαρχία. 
 Ξέρουμε οτι ο ιός δεν μεταδίδεται επειδή οι άνθρωποι βγαίνουν έξω να περπατήσουν, να τρέξουν, ή να πάνε βόλτα το κατοικίδιό τους. Άλλωστε το κάνουν μόνοι τους δεν εκτίθενται σε κίνδυνο και δεν εκθέτουν κανένα σε κίνδυνο. 


Μπορώ να καταλάβω με το εάν μπορείς να βγεις από το σπίτι σου μπορεί να πας σε ένα άλλο σπίτι και αν αυτό το κάνουν αρκετοί συμπολίτες μας  τότε υπάρχει πρόβλημα.


 Μπορώ να καταλάβω το πρόβλημα με τις μετακινήσεις με αυτοκίνητο που δεν ξέρεις πού πηγαίνει ο άλλος.


 Μπορώ να καταλάβω το πρόβλημα με τις μετακινήσεις ενόψει Πάσχα.


 Για όλα αυτά όμως ας παρθούν ειδικά και συγκεκριμένα μέτρα, όχι απαγορεύσεις και ξανά νέες απαγορεύσεις οι οποίες απλώς μας κάνουν τη ζωή πιο δύσκολη.


 Ακόμη και μέσα στην Πανδημία έχουμε την ανάγκη να μπορούμε να βγούμε έξω, να μπορούμε να περπατήσουμε, να τρέξουμε, ή να βγάλουμε το κατοικίδιό μας βόλτα και όλα αυτά με όρους  ασφαλείς